Bitecek sozu dahi olmamak...

[cakmak]

Siklikla duyariz televizyonlarda, gazete mansetlerinden okuruz, bazen de dilimizden dokulur, olur olmaza.. "Sozun bittigi yer"... Kastettigimiz, kastedilen, o cok guvendigimiz sozcuk hazinemizi kullanarak kurmaya tesebbus edecegimiz cumlelerle anlatilabilenin otesinde olandir, ifade edilemeyendir bir anlamda... Ve yine dusunuruz ki cogu zaman bunun da otesi yoktur, bu son noktadir... Halbuki oyle degilmis, bugun anladim, evet oyle degilmis... Sozun otesinin de bir otesi, bir, daha ulasilamayani, bir, daha ifade edilemeyeni var imis.. Varmis zira bugun, bittigi noktaya atifta bulunabilcegim bir sozum bile yok... Cunku "sozun bittigi yer"ler, varligi hissedilen, fakat anlatilamayan durumlar icindir.. Ama bugun varligini kelimenin tam anlamiyla, yani olmasi gereken sekliyle hissetigim bir durum yok ki 'ben'de, oyle ki ifade etmeye calisayim, sonra o noktada caresizligimi, yetersizligimi farkedeyim de ve hemen deyivereyim: sozun bittigi yer...

Guests cannot see images in the messages. Please register to forum by clicking here to see images.

Ayni dunyayi paylastigimiz, arada bir haber bultenlerinde hatirladigimiz, o bir deri bir kemik halde gorup o hallerini de iyice kaniksadigimiz, oyle ki artik dogustan oyle olduklarini ve hep oyle kalacaklarini zannettigimiz, siyah tenli, derin bakisli komsularimiz hakkinda sozun bittigi yerde asla degiliz.. Cunku bitecek bir sozumuz olmadi bizim hic... Hic cumleler kurmaya calismadik, yani o kadarina bile tenezzul etmedik.. Sozun bittigi yer deyip gecmek vardi ya... Hem kisa, hem kolaydi dile, hem biraz edebiydi de... Sozun bitmesi ne demekti ki... Baslamadan bitmek nasil birseydi... Arada bir uzulur gibi yaptigimiz ama esasinda hic de orali olmadigimiz... Bir kere bile olsun on dakika siyrilip kosturmacasindan ve devasa mesguliyetlerinden kucuk dunyamizin, dusunmedigimiz, iliklerimizde hissedercesine... Gozlerimizden yalanci da olsa damlalarin suzulmedigi yuzlerimize... O yuzsuz yuzlerimizin alabildigine gulumseyebildigi, kahkahalar atabildigimiz... Surekli sikayet ettigimiz, onca nimete ragmen, hem de utanmadan... Biraz yavas adimlarla donsene ey dunya diye mirildanarak arada bir gizli isyanlara daldigimiz... Ve her sorana iyiyim diyebildigimiz, bir yanimiz sizlamadan... Cok da aldirmadan olan bitene ve kaldirmadan kafamizi icine daldigimiz, daldikca battigimiz, battikca karalastigimiz, sonra icinde boguldugumuz o bir kasiklik kisisel okyanuslarimizdan... Ve tabi herseye onunla baslayip, her cumleyi yine onunla sonlandirdigimiz o yok olasica 'ben'lerimiz... Bu muydu, bizden vasiyet edilen, Ibrahimi yakarislarla dua dua ruhumuza islenen, cok degil "bir gun veya bir gunden az bir sure" sonra sunumunu yapacagimiz mahseri kalabaliklar onunde, boyle bir dunya miydi acaba?

Guests cannot see images in the messages. Please register to forum by clicking here to see images.

Utanmak mi? Uzulmek mi? Isyan mi? Yoksa caresizlik mi?

Hangisi ya da hicbiri... Eyvah ki hicbiri... Daha orada bile degiliz..

Kelimelerimiz... Ilk insandan, o kutlu ilk peygamberden miras aldigimiz, ama sadece seklen koruyabildigimiz, insana meleklerden bile ustun kilinma ve secde edilen olma potansiyelini kazandiran ilahi hazine... Onca kelimenin hicbirini tam manasiyla hissetmiyoruz ve sadece gurultu cikariyoruz dislerimizin arasindan...

Utaniyorum demek ne de kolay o bos konusan dilime... Dizimde laptop'im, kulagimda iPod'um, son model fotograf makinemle cektigim mutlu kareleri indiriyorum masaustume... Kredi karti buyuklugundeki cep telefonumla konusuyorum hergun saatlerce... Canim sikildiginda hava almaya cikiyorum, son model arabamla... Ve gecen hafta yedigim yemegin aynisini bir sonraki aya kadar yeniden yemek listeme koymama cabasinin anlatilamaz telasesinde, yine o kahrolasi sozun bittigi yerlerden birinde zannediyorum kendimi belki de...

Utanmak, oyle mi...
Utaniyorum demekten bile utanmamak, bir o kadar umarsizca...
Ve ustune bir de uzulmek, hem de taze demlenmis sicak cayimi yudumlarken, ve yine sicak odamin konforlu koltuklarinda uzanirken tasadan uzak...
Sonra, uzerine, "sozun bittigi yer", naparsin demek... Nasil da rahatlamak, nasil da ferahlamak.. Oyle ya soz bitmistir, daha ne olsundur ki, var midir otesidir ki...
Kendi soylediklerini anlamamak, kendi kendine yabancilasmak...
Kalbe ulasmayan herbir kelime, kulaklarimizi dolduran kaliplar olarak yanki yapiyor budala beyinlerimizde...

Ne kadar da cabuk tuketiyoruz kelimelerimizi, sozlerimizi.. Ve ne kadar da merakliyiz bitirmeye...
Sahi ne demek sozun bittigi yer?

Guests cannot see images in the messages. Please register to forum by clicking here to see images.


A. Cakmak
Ocak 2008

[SEYİTHAN]

abi bu ders olacak paylaşımiçin teşekkür ediyorum bu siteye uzun zamandır ders niteliğinde bi paylaşım eklenmiyordu çok sağol. okuduktan sonra insan düşünüo ve ne kadar şanslı olduğunu ama bu şanslara bi o kadar da dua etmekten aciz olduğunu anlıyor. bu resimlerin her biri afrika da ilyonlarca insan için geçerli durumlar. hergün yüzlercesi açlıktan lanet olası aidsten yaşamını kaybedio peki dünya barışının temsilcisi abd! derdi olanlar dert gidericisi ingiltere veya Türkiye veya rusya nie bi tanesi bu ülkelere yardım etmio niye mi:
zamanında ingiliz fransız abd sömürüleri işine gelen tarafları kullanmış altın elmas petrol rezervlerini eline almış gerisini sallamış! işte bu dünya bu kadar acı bi sisteme oturmuş ki bunu yapanda bizleriz Allah (c.c) bize düzgün bi sistem oturtmuş kularım ne yapacak diye bırakmış ve biz naptık bu dünyayı tek kelime ile MAHVETTİK! A.çakmak abinin dediği gibi biz bunların hesabını veremeyeceğiz sözün bittiği yer galiba mahşerde söyleyeceğimiz keşkelerin ardında olacak!

[gizeMmM_!!!]

gerçekten haklısınz tw.lerde yardım kampanyaları dönüo ama ne war ki magazin programları yada ünlülern hayatı daha çok ilgi görüo bu fotolardan we bu yardıma muhtaç insanlardan!! gerçekten üzücü....